Görmek

Gözlerimi kapatma isteğim,uykuya ya da bir hayale dönmek için değil de görmeye katlanamamaktan.
Bazen içimi bir sıkıntı kaplıyor derinden gelen, her fırsatta üste çıkan bir sıkıntı. O an gözlerim kapat bizi diye yalvarıyor bana ama kapatmıyorum onları, bırakıyorum eziyet çeksinler benim gibi.Bazen dayanamıyorum ne gözlerime ne de ayaklarıma  bırakasım geliyor kendimi yolun ortasına. Sonra vurdumduymaz,korkak bir iç çekiş geliyor  ve  karanlığa doğru yürüyorum.Bilmeden yürüyorum, takılmaktan korkmadan,düşmekten çekinmeden.O an kapatıyorum gözlerimi acı taze ,yine hissettiriyor kendini ve rüzgar  imdadıma yetişiyor yüzümü hafifçe okşayarak.Uzaklardan gelen trenin ışığı aydınlatıyor göz kapaklarımı. Ve son adımımı atıyorum trene doğru...