Gökyüzünden bir düşünce düştü içime.

Kaybettim kendimi,duygularımı,düşüncelerimi.
Onları bir eskicinin yanına bıraktım,yaktım,sakladım tekrar bulamayacağım yerlere ve tek tek aradım tekrar bulabilme umuduyla.
Kafam boş her zamanki gibi umutla bakıyorum yarına belki bir şey gelir oturur o boşluğun ortasına diye.
Ah!Bu düşünceler içlerinde boğuldum,ciğerlerim umutsuzluk soluyor artık. Neye uzansam başlıyor yok olmaya ve sonra kendime dokunuyorum;yok ediyorum,acımıyorum vücuduma düşüncelerimin cezasını çekiyorlar.
Yeniden başladım uzun,akşam yürüyüşlerine.Dopdolu bir akşam var bugün Ankara'da. Ay tüm güzelliğiyle kafamı her kaldırışımda bana gülümsüyor,yıldızlar ise doluşuyor gözlerime ve ben kaçıyorum onlardan. Karanlığa doğru gidiyorum,atlıyorum çitlerden etrafımda şehrin o yapay,soğuk ışıkları ve bunlardan olabildiğince uzaktayım ama hayır aradığım şey bu değil. Karanlıkta yürüyorum bir süre.Yanımdan gelip geçen arabaları,otobüsleri ve içlerine dünyayı doldurmuş dışlarına ise soğuk bir bakışı bırakan insanları selamlıyorum ve şarkılar içime doluyor.Her şarkıda daha heyecanlı bir şekilde dönüyorum etrafımda ve kafam her seferinde hafifliyor. Sonra karşıya geçtim arabaların önüne atlayarak. Yavaşladım,usulca fısıldadım şarkıları.Biraz sonra köprüdeydim. Kafamı kaldırdım o kadar berrak bir gökyüzü vardı ki bir şey düşünmeden öylece durdum köprünün kenarında.İnsanlara üzüldüm öyle aceleleri vardı ki durup kafalarını kaldırıp yukarıyı seyre dalacak zamanları yoktu.Sonra durağa vardım yine gökyüzünü seyre daldım,unuttum otobüsleri,dolmuşları,duraktakileri.Sanki bana bir şey anlatmaya çalışıyorlardı. Ama ben onların dilinden anlayamayacak kadar cahil,genç biriyim. Otobüse bindim ineceğim durağa yaklaştım ve indim. Ayaklarım artık isyan ediyordu ayağımdaki botlara. Daha fazla dayanamadım çıkardım botları ve çorapları.Yer soğuktu,tozluydu elbet ama ayaklarımı okşayan rüzgarın verdiği huzura karşı çıkamadım. Ayaklarım titrediğinde gelmiştim eve.Oysa onlar dışarıyı çok sevmişlerdi.