Herkes uyumuş ayakta bir tek ben kalmıştım. Duvarlar üzerime geliyordu artık odada,sessizliğe uyum sağlamış çömelmiş oturuyorum halının ortasında.Karanlıkta kalmışım yine de ışığı açmaya niyetim yok, açsam sadece odanın boşluğunu yüzüme vuracaktı. Canıma tak ediyor sonunda alıp paltomu yürüyorum sessizce çıkıp balkona oturuyorum yaşlı kanepenin üstüne.Soğuk bir gece var, ay o kadar değişik geliyor ki gözüme bir an dalıyorum,vücudum bile soğuğa aldırış etmiyor tabii ki ellerim dışında onlar hep morarır dayanamaz soğuğa.Rüzgar hafifçe tenime değiyor ve ben kendimi bırakmışım orada, o an kaybolmuşum düşüncelerim arasında. Geri döndüğüm an fark ediyorum ellerimin morardığını yine de kalemi çıkarıp , ilk cümleyi yazıyorum.
Buğulu bir geceydi, sessiz,sakin bir Ankara gecesi ve soğuk. Geceyi bölen birkaç şey var biri ben,biri kalemim ve birkaç araba... Şehir uykudaki bebek gibi mışıl mışıl uyuyor ama ben bozmak istiyorum bu sessizliği,bozmak istiyorum ta ki biri beni durdurana kadar. Ama yok cesaret edemiyorum ve yavaşça kalkıyorum yerimden,kapıyı kapatıp son kez bakıyorum arkamdaki şehre ve karanlıkta odaya doğru yürüyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder