Geçmiş mi?

     Merhaba geçmişteki ben.

Senden ne kadar farklıyım şu an ben de inanamıyorum.Değişmenin her an her saniye olduğunu söyleyen ,bilen biri için bile bu fark çok fazla.

Senden iğreniyorum bazen,bazense sana imreniyorum.Geçmişteki bizlere bakınca böyle düşündüğümüz anlar olmuştur çoğunlukla ve bundan dolayı geçmiş bize farklı gelir.

Belki büyüsü böyledir ya da içinde bulunduğumuz durumdan bunu çıkartırız.

Belki de  bizde değişime benzer bir şey yoktur.Değişen şeyler çevre,zaman gibi şeylerdir.

Sıkılmak.

Sanırım bizim hastalığımız bu.Onca şeyle boğuşsak bile sıkılmaya zaman ayırmaktan kendimizi alamamak .Yaşamımızı sıkıcı,değişmeyen ve belli bir çevreye hapsolmuş görmek.

Bazen böyledir gerçekten bazense  o kadar geniştir ki evrene yayılır.

     Bence her şey düşünce ve insanda başlıyor.

Biz düşünüyoruz,biz değerlendiriyoruz ve biz uyguluyoruz .Yaşamımızı değişik aşamalara sokuyoruz;kimi zaman toplumdan kaynaklı kimi zaman bizden.

Bu aşamalar geçerken huy,alışkanlık değişikliklerine uğruyoruz,arada güzel şeyler bizi buluyor.Yaşamımızın çizgisinin en göz alıcı yerinde  ışıldıyorlar tabi ki kötü şeyler de bizi buluyor.Çizginin iyice koyulaştığı yerlere saklıyoruz onları da.

Çizgimiz devam ediyor,biz değişiyoruz bazen daha olgun gözüken bazense daha çocukça gözüken şeyleri yapıyoruz.

     Ve bunları yaparken yaşamlarımıza insanlar giriyor.

 Farklı bir düşünce,farklı bir macera.Her insanın hayatını bilmek-onu tanımak-bizi aşıyor genelde.

Yüzeyselleştiriyoruz ister istemez çoğu ilişkiyi.Bu bazen bizi yıpratıyor,bazense rahatlatıyor.

Böyle yaptıkça çevremiz momentumunu kaybediyor bir anlamda.Bu da bizde düşüncelerimizin,hayatımızın sıkıcılığı,sıradanlığı olarak yansıyor.

Oysa sahip olduklarımızın değerini bilmek var bir kenarda.Çoğumuz bunları umursamıyor,kaybedince yas tutuyor ve unutuyor zamanla.

Bazılarımız daha derinden sarsılıyor,hayatının temel taşlarından birini kaybetmek onu çok karanlık yerlere sürüklüyor.                                                                                                                                          Kısaca ben yaşamının sıkıcılığından bahseden bir insanım.Etrafımdaki güzelliklerin bazen keyfini çıkartıyorum bazense gözümün ucuyla bile bakmıyorum.Kendimi olduğum gibi kabul edemiyorum her zaman kendimle çatışıyorum bazen.Her zaman gelişmeye, bilgiye aç olduğumu düşünüyorum,bazen de bu düşüncenin yeri öğrendiğim şeylerin saçmalığıyla doluyor.

Sonuç olarak bazı şeyleri düşünmemek daha iyi geliyor.Bunu öğrenmek bazen acı bazen tatlı oluyor.Hayat orada biz yanı başında .Geleceğimiz  tam bir muamma ve öyle kalmalı bence de.