Bir kişinin iki tarafı gibi.Çoğu kişi sadece üst tarafı tanıyıp geçiyor.Oysa alt tarafta kişiyi olduğu kişi yapan özelliklerin de yattığını bilmiyor,umursamıyor.Sonuç olarak kendimize soruyoruz:Birbirimizi ne kadar iyi tanıyoruz? En iyi dostunu ne kadar iyi tanıyorsun,arkadaş dediğin kişileri ne kadar iyi tanıyorsun?Oysa yapraktan yola çıkarsak yaprağın iki tarafına bakıp, tekrar üste bakınca daha güzel bir görünür gözümüze.İşte kişinin iki tarafı da buna çıkıyor.Yine de bu bir seçim ve herkesin seçimi farklı olabilir.
Tamam,kabul edelim herkes bu durumda değil.Ama yine de çoğunluğun bir eksikliği bu.
Mümkün olmayan bir şey olabilir söylediklerim,ama insanoğlu tarihi boyunca mümkün olmayacak neler başardı. İnsanları tanımak gerçekten zor bir süreç,senin onları olduğun gibi kabul etmen onların da aynı şekilde karşılık verecekleri garantisini getirmiyor sana.
Yavaş yavaş usanıp bırakmaya çalışıyorsun.Çünkü bazı şeyler çok açık geliyor gözüne.Yapaylık artıyor ilişkilerde ve bu insanların gözleri kapalı bir şekilde dövüşmeleri gibi iki tarafa da etrafa da zarar veriyor.
Kısacası hepimiz bir yaprak gibiyiz,zamanı gelince solup gidiyoruz.
Altımız ve üstümüz bazılarımızda çok farklı kimilerinde aynı.Karakterlerimize göre şekil alıp,bunlara göre dostluklar,ilişkiler kurmaya çalışıyoruz.
Her zaman başarılı olamıyoruz,bazen kötü şeylere sebep veriyoruz.Bazen de karakterlerimizin mükemmel bir uyum içinde olduğu kişilerle tanışıyoruz.Bir yap-boz misali tamamlıyoruz eksik kalmış yaşamlarımızı.
Ve umutla bunlara sarılıyoruz.Ta ki bir gün solup ellerimizin arasından kaybolana kadar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder