Deneme

Uzanıyor nemli, soğuk çimlere, sıcak çimlere, kurumuş çimlere, kuru toprağa, denizin ortasına sürekli uzanıyor, hareket ediyor, sarkıyor, tüm bu hareket silsilesinin ortasında duruyor öylece, yapayalnız ve kalabalık bir şekilde. Birden fazla, yoktan az bir şekilde. Beyaz falezleri görüyor, daha önce gördüğü, görmediği, başka bir hayatta yaşadığı, atladığı, öldüğü ve yeniden doğduğu hayatlarda. Bırakıyor kendini aşağıya, o dipsiz kuyulara, varılmayan yollara. Salınıyor boşlukta, bir insan olarak, bir martı olarak, bir gölge olarak, hiç olarak. Duruyor düşerken, zaman duruyor, güneş duruyor, hayat bir mola vermiş gibi o da duruyor. Ne yapıyorum tüm bu düşmelerin, var ve yok olmaların ortasında. Bir ses duyuyor, kendimi arıyorum, kendimi arıyorum, kendimi arıyorum. Bir ses daha  duyuyor. Tüm bu sözcüklerde, kelimelerde, gözlerde, ellerde, rüzgarda, doğan ve batan güneşlerde, yağan yağmurda kendimi arıyorum. Kimdir o konuşan diyor, konuşmadan, dinlemeden, duymadan tüm kelimelerin silindiğini, tüm seslerin sustuğunu görüyor. Hiçbir şeyde her şey var diyor, işte sen de  buradasın şimdi, sen, tüm ve parça parça zamanın çizgisine uymadan, geçmiş ve geleceğe takılmadan buradasın. Varlığı anlamlandıran binlerce şeye aldırmadan tüm gamsızlığınla, dertlerinle, hayata inat, hayatla birlikte, bağırarak, susarak, çılgınlar gibi uluyarak, seni sen yapan şeylerle oturuyorsun, kendinle. Kolay değil, zor değil, hayat bir oyun değil, söz oyunu değil, her şey tüm basitliğiyle karşında ama ulaşmak mümkün değil.

Resim: Cold War (2018)- Paweł Pawlikowski